Europejski nakaz zajęcia rachunku bankowego.

Sądowa windykacja zagraniczna – jak odzyskać dług z zagranicy?
4 marca 2018
Niedozwolone zapisy w umowach z firmami budowlanymi.
22 marca 2018

Europejskie postępowania uproszczone, czyli europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz europejskie postępowanie nakazowe, to regulacje prawne Unii Europejskiej, których celem jest uproszczenie i przyspieszenie procedur sądowych w sporach międzypaństwowych.

Wierzyciel dochodzący swych roszczeń na drodze postępowania sądowego ma jednakże ponadto możliwość skorzystania jeszcze z innych rozwiązań, np. z europejskiego nakazu zajęcia rachunku bankowego, dziś więc przybliżymy tę właśnie instytucję.

Postępowanie umożliwiające wierzycielowi uzyskanie europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym uregulowane zostało w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiające procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych.

Głównym celem owego nakazu jest niedopuszczenie do tego, by późniejsze wykonanie roszczenia wierzyciela zostało narażone na szwank przez zbycie, przelanie lub wycofanie – do kwoty określonej w nakazie – środków przechowywanych przez dłużnika lub w jego imieniu na rachunku bankowym prowadzonym w jednym z państw członkowskich, uzyskując więc wskazane zabezpieczenie, wierzyciel będzie mieć gwarancję zaspokojenia swojego roszczenia.

Wskazane rozporządzenie ma zastosowanie do roszczeń pieniężnych w transgranicznych sprawach cywilnych i handlowych, sprawa transgraniczna to z kolei taka sprawa, w której rachunek bankowy lub rachunki bankowe, które mają zostać objęte nakazem zabezpieczenia, prowadzone są w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu, do którego zwrócono się z wnioskiem o wydanie nakazu zabezpieczenia lub państwo, w którym wierzyciel ma miejsce zamieszkania.

Istotnym momentem pozwalającym stwierdzić, czy chodzi o sprawę transgraniczną, jest data złożenia wniosku o wydanie nakazu zabezpieczenia do sądu, posiadającego jurysdykcję do wydania nakazu zabezpieczenia.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się jednakże w sprawach skarbowych, celnych czy administracyjnych ani odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej oraz do stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa lub ze związku, który uznawany jest przez prawo dla niego właściwe za mający skutki porównywalne do małżeństwa, testamentów i dziedziczenia, w tym do zobowiązań alimentacyjnych powstających wskutek śmierci, roszczeń przeciwko dłużnikowi, w związku z którymi wszczęto postępowania upadłościowe, postępowania dotyczące likwidacji niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, ugody sądowe, układy lub analogiczne postępowania, ubezpieczeń społecznych oraz postępowania polubownego.

Ponadto, rozporządzenie nie ma zastosowania do rachunków bankowych, które zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym prowadzony jest rachunek, nie podlegają zajęciu oraz do rachunków bankowych prowadzonych w bankach centralnych lub przez te banki, gdy działają one jako władze monetarne.

Wierzyciel ma możliwość uzyskania nakazu zabezpieczenia w dwóch sytuacjach, przed wszczęciem postępowania w państwie członkowskim w sprawie głównej przeciwko dłużnikowi lub na którymkolwiek etapie takiego postępowania do momentu wydania orzeczenia albo zatwierdzenia lub zawarcia ugody sądowej, bądź po uzyskaniu w państwie członkowskim orzeczenia, ugody sądowej lub dokumentu urzędowego, na mocy których wymaga się od dłużnika zapłaty roszczenia wierzyciela.

Do wydania nakazu zabezpieczenia konieczne jest złożenie przez wierzyciela wniosku przy użyciu formularza, przepisy rozporządzenia stanowią również jakie informacje we wniosku muszą się znaleźć, a więc wskazać należy np. kwotę której dotyczy nakaz zabezpieczenia oraz numer, za pomocą którego możliwe jest zidentyfikowanie banku, taki jak IBAN lub BIC, oraz nazwę i adres banku, w którym dłużnik posiada co najmniej jeden z rachunków podlegających zabezpieczeniu.

Sąd wydaje nakaz zabezpieczenia, wówczas gdy wierzyciel przedłożył wystarczające dowody, by go przekonać, że istnieje pilna potrzeba zastosowania środka zabezpieczającego w formie nakazu zabezpieczenia, ponieważ istnieje realne ryzyko, że bez takiego środka późniejsze dochodzenie roszczenia wierzyciela wobec dłużnika będzie niemożliwe lub znacząco utrudnione.

Jeśli jednakże wierzyciel nie uzyskał jeszcze w państwie członkowskim orzeczenia, ugody sądowej lub dokumentu urzędowego zobowiązujących dłużnika do zapłacenia roszczenia, wierzyciel przedkłada również wystarczające dowody, by przekonać sąd, że może wygrać w sprawie głównej przeciwko dłużnikowi.

Sąd podejmuje decyzję w drodze procedury pisemnej na podstawie informacji i dowodów dostarczonych przez wierzyciela w jego wniosku lub wraz z tym wnioskiem. Jeśli sąd uzna, że dostarczone dowody są niewystarczające, może, o ile zezwala na to prawo krajowe, zwrócić się do wierzyciela, by dostarczył dodatkową dokumentację dowodową.

W przypadku gdy wierzyciel złożył wniosek o wydanie nakazu zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie głównej, wszczyna on takie postępowanie i przedstawia dowód tego wszczęcia sądowi, do którego złożono wniosek, w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku lub w terminie 14 dni od daty wydania nakazu, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

Natomiast w przypadku gdy wierzyciel nie uzyskał jeszcze orzeczenia, ugody sądowej lub dokumentu urzędowego, sąd wydaje decyzję w przedmiocie wniosku o wydanie nakazu zabezpieczenia do końca dziesiątego dnia roboczego po złożeniu lub uzupełnieniu wniosku przez wierzyciela. Natomiast, gdy wierzyciel uzyskał już orzeczenie, ugodę sądową lub dokument urzędowy, sąd wydaje decyzję do końca piątego dnia roboczego po złożeniu lub uzupełnieniu wniosku przez wierzyciela.

Wierzyciel nie może składać wniosków o wydanie nakazu zabezpieczenia do różnych sądów w tym samym czasie, wobec tego samego dłużnika w celu zabezpieczenia tego samego roszczenia. Nakaz zabezpieczenia wydany w jednym państwie członkowskim zgodnie z powołanym rozporządzeniem jest uznawany w innych państwach członkowskich bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek specjalnej procedury i jest wykonalny w innych państwach członkowskich bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności.

Bank, do którego skierowany jest nakaz zabezpieczenia, wykonuje go niezwłocznie po jego otrzymaniu lub, gdy przewiduje to prawo państwa członkowskiego wykonania, po otrzymaniu polecenia, by wykonać nakaz.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *