Europejski nakaz zapłaty – windykacja zagraniczna.

Wrobieni w pozew zbiorowy, co zrobić jeśli zdecydowałeś się na pozew zbiorowy, ale nie chcesz tego kontynuować? [ kredyt we frankach ]
18 lutego 2018
Zatrudnienie cudzoziemców (Ukraińców) w Polsce – jak to zrobić?
25 lutego 2018
Show all

Zawieranie umów i kontaktów handlowych na terenie całej Unii Europejskiej nie jest niczym nadzwyczajnym, ani tym bardziej skomplikowanym, gdyż obecnie praktycznie każdy większy przedsiębiorca świadczy swe usługi w różnych krajach europejskich. Żeby jednak przedsiębiorca funkcjonował i prężnie się rozwijał konieczne jest terminowe regulowanie płatności przez jego klientów, dla przedsiębiorcy powstaje więc nie lada problem, gdy z płatnością zalega podmiot zagraniczny, naprzeciw przedsiębiorcy wychodzą jednakże przepisy ustanowione przez Unię Europejską w tym zakresie. 

Europejski nakaz zapłaty regulują przepisy Rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, i mają one na celu uproszczenie, przyspieszenie i ograniczenie kosztów postępowania sądowego w sprawach transgranicznych dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych, poprzez ustanowienie postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz umożliwienie swobodnego przepływu europejskich nakazów zapłaty we wszystkich państwach członkowskich poprzez określenie minimalnych standardów, których spełnienie uchyla konieczność przeprowadzenia w państwie członkowskim wykonania, jakiegokolwiek dodatkowego postępowania pośredniego poprzedzającego uznanie i wykonanie europejskiego nakazu zapłaty.

Europejskie postępowanie nakazowe jest więc bardzo podobne do uregulowanego w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego postępowania nakazowego, nie jest więc to instytucja zupełnie nowa. Przepisy rozporządzenia zastosowanie mają do każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z wyjątkiem Danii. Co do zasady, pozew w europejskim postępowaniu nakazowym składamy do właściwego sądu w państwie, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków od tej zasady, np. w zakresie roszczeń wynikających z umów w których ustalone zostało miejsce wykonania zobowiązania.

Wskazane powyżej rozporządzenie ma zastosowanie do transgranicznych spraw (a więc takich w których przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpoznającego sprawę)  cywilnych i handlowych, bez względu na rodzaj sądu lub trybunału, nie odnosi się ono jednakże do spraw skarbowych, celnych lub administracyjnych, ani dotyczących odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej.

Ponadto, rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw dotyczących praw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i dziedziczenia, upadłości, postępowania związanego z likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych, postępowań pojednawczych, układów oraz innych analogicznych postępowań, zabezpieczenia społecznego oraz roszczeń wynikających z zobowiązań pozaumownych. W europejskim postępowaniu nakazowym rozpatrywane są sprawy dotyczące dochodzenia roszczeń pieniężnych o oznaczonej wysokości, które są wymagalne w chwili wniesienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty.

Żeby uzyskać europejski nakaz zapłaty najpierw należy złożyć pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, przy użyciu odpowiedniego formularza, jeśli pozew nie jest kompletny, wówczas sąd umożliwia powodowi uzupełnienie lub poprawienie pozwu. Gdy pozew zostanie prawidłowo złożony pod względem formalnym, sąd, tak szybko jak to możliwe, zwykle w terminie 30 dni od wniesienia pozwu, wydaje europejski nakaz zapłaty.

Wskazany termin 30 dni nie obejmuje jednakże czasu, który zajęły powodowi uzupełnienie, poprawienie lub zmiana pozwu. Europejski nakaz zapłaty jest wydawany wraz z odpisem pozwu i zawiera pouczenie, że pozwany może zapłacić powodowi kwotę wskazaną w nakazie lub może wnieść sprzeciw poprzez jego przesłanie sądowi wydania w terminie 30 dni od doręczenia mu nakazu.

W sprzeciwie pozwany wskazuje, że kwestionuje roszczenie, bez konieczności precyzowania powodów. W przypadku wniesienia sprzeciwu w terminie, dalsze postępowanie odbywa się przed właściwymi sądami w państwie członkowskim wydania, chyba że powód wyraźnie zażądał w takim przypadku zakończenia postępowania. Jeśli jednakże pozwany nie dochował terminu na wniesienie sprzeciwu, wówczas sąd wydania niezwłocznie stwierdza wykonalność europejskiego nakazu zapłaty, a następnie przesyła wykonalny europejski nakaz zapłaty powodowi.

Postępowanie wykonawcze podlega prawu państwa członkowskiego wykonania. Europejski nakaz zapłaty, który stał się wykonalny, jest wykonywany na takich samych warunkach jak wykonalne orzeczenie wydane w państwie członkowskim wykonania i jest uznawany oraz wykonywany w innych państwach członkowskich bez potrzeby stwierdzania wykonalności i bez możliwości sprzeciwienia się jego uznaniu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *