Jak zaskarżyć plan zagospodarowania przestrzennego?

Wyjaśnienia wykonawcy, a zatrzymanie wadium.
25 listopada 2017
Skarga do sądu administracyjnego na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
11 grudnia 2017

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, w którym określa się m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasady kształtowania krajobrazu, wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych czy zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu.

Jest więc to akt, który w znaczący sposób może ingerować w prawo własności nieruchomości i ograniczać jego wykonywanie, dlatego jeśli wyznaczony w planie miejscowym kierunek zagospodarowania przestrzennego narusza interes prawny lub uprawnienia właściciela, plan taki można zaskarżyć.

Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, uprawnionym do złożenia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rozpoznawana jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, wnosi się ją jednakże za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.

Co istotne, na gruncie obecnie obowiązujących przepisów nie jest konieczne uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem skargę można wnieść wtedy, gdy zaistnieją ku temu przesłanki określone ustawą i nie ma obowiązku, aby najpierw wezwać organ do usunięcia naruszenia, którego skarżący się dopatrzył, można od razu kierować sprawę do sądu.

Złożenie skargi nie jest jednakże możliwe jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Ponadto, skargę na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.

Konstruując skargę pamiętać należy iż powinna ona odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, powinna więc zawierać oznaczenie  sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz wymienienie załączników.

Ponadto, każda skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ostatnia kwestia, czyli określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, jest bardzo istotne w przypadku skarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż jeśli ów interes nie zostanie wykazany, wówczas skarga będzie bezprzedmiotowa.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt: II OSK 990/15, „Interes dzierżawcy, w przeciwieństwie do interesu właściciela, nie jest w postępowaniu planistycznym prawnie chroniony. Jest to bowiem interes faktyczny, a ten nie daje legitymacji do skarżenia planu (…). W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) wykazać może właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, bowiem przepisy prawa, chronią jedynie prawa właścicielskie. Ustalenia planu miejscowego mogą mieć jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości poprzez takie ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z jego prawa własności do nieruchomości, że niemożliwe lub utrudnione stanie się wywiązanie przez niego z umowy cywilnoprawnej uprawniającej inny podmiot do korzystania z nieruchomości lub pobierania z niej pożytków. Podmioty te mogą mieć interes w kwestionowaniu ustaleń planu przed sądem administracyjnym, lecz nie będzie to interes prawem chroniony, lecz interes faktyczny”.

Interes prawny musi być więc wywiedziony z prawa materialnego i wymaga wykazania związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem. Materialne prawo administracyjne musi zawierać normę przyznająca ochronę prawną podmiotowi i z takiej normy wywodzi się interes prawny. Musi on mieć przy tym charakter indywidualny i skonkretyzowany, a do tego realny i aktualny. Z tego względu ewentualne zagrożenie naruszenia interesu w przyszłości nie stanowi legitymacji do wniesienia skargi. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skargę można wnieść w każdym czasie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *